Mówi się, że największe i najbardziej rewolucyjne wynalazki ludzkości powstały przez lenistwo. Jednak zupełnie inaczej jest w przypadku grafiki wektorowej, która powstała dzięki pedantyzmowi jej twórcy Pierra Béziera, pracownika firmy Renault. Bézier pracował przy tworzeniu projektów nadwozi i jako esteta nie mógł ścierpieć nierówności występujących na krawędziach projektów. Dlatego w latach 60-tych postanowił wykorzystać istniejące dowody matematycznych do opracowania modelu krzywej, dzięki której będzie można uzyskać płynne i estetyczne linie. Krzywe Béziera, jak nazwano je po latach, okazały się dla grafiki wynalazkiem rewolucyjnym i przełomowym, a po wynalezieniu komputerów znalazły zastosowanie w grafice wektorowej. Obrazy tworzone tą techniką powstają z kompozycji prostych figur geometrycznych, których umiejscowienie, kształt, kolor i wielkość zależą od szeregu parametrów. Mają one znaczną przewagę nad grafiką rastrową, ponieważ obrazy można powiększać bez utraty jakości.

Wykorzystanie matematycznych wzorów do tworzenia obrazów wydaje się niektórym wręcz abstrakcją, wiele osób pomimo codziennego obcowania z grafiką wektorową nie podejrzewa w nich nawet udziału matematyki, a ściślej mówiąc zasad geometrii. Grafika wektorowa ma wiele zalet i pozwala wykorzystać te cechy, których brakuje grafice rastrowej. Jej podstawowe elementy to krzywa i ścieżka. Krzywa służy do tworzeni łuków, składa się z punktu początkowego i końcowego oraz maksymalnie czterech punktów kontrolnych wyznaczających jej kształt. Natomiast ścieżka jest szeregiem połączonych ze sobą krzywych i może tworzyć obwód zamknięty, dzięki czemu powstaje obiekt wektorowy, na który można nałożyć wszelkie dostępne parametry.

Powstałe obrazy są w pełni skalowalne i zawsze można zachować wyjściową jakość. Dlatego też grafika wektorowa wykorzystywana przede wszystkim w sytuacjach, kiedy miejsce wykorzystania narzuca konieczność zmniejszania i powiększania obrazu, jak chociażby wszelkiego rodzaju znaki graficzne.